T.r.a.s.h. staat bekend om compromisloze dansvoorstellingen, waarin het met enorm doorzettingsvermogen voortdurend de grens opzoekt. Op een kruispunt van artistieke disciplines - een verstrengeling van dans, performance en (live)muziek - doorbreekt het al tien jaar de traditionele normen van theater en dans.
Artistiek leider en choreograaf Kristel van Issum vormt met choreograaf Guilherme Miotto, componist Arthur van der Kuip en decorontwerper Paul van Weert de kern. Samen dragen zij een concept uit gebaseerd op de hedendaagse cultuur, de hartslag van onze tijd en het tonen van mensen, hun lichaam, hun worsteling en hun lot. Het resultaat is explosief, sterk emotioneel en soms bijna gewelddadig danstheater, te zien op diverse podia en festivals in binnen- en buitenland.
Het gezelschap ontving in 2006 de Ad Vinken Prijs van de Stad Tilburg en werd in 2009 bekroond met de Dansprijs van Prins Bernhard Cultuurfonds.

Kristel van Issum
Artistiek leider & Choreograaf

Kristel van Issum werkt als een beeldhouwer, het lichaam laag voor laag afpellend, totdat de kern doordringt. Performers ziet zij als sculpturen, gedragen door energie, geluid en instinct. Zij stelt zich de vraag waar bewust gedrag eindigt en het instinctieve begint. Zij zoekt naar een bewegingstaal waarbij het erop gaat lijken alsof het lichaam breekt met natuurwetten. Een danstaal waar de performer muteert als een speelbal tussen lichaam en geest.
De dans zit vol rauwe elementen, vaak gewelddadig maar soms ook subtiel. Het gaat om uitbarstingen die controleerbaar zijn. Het verwrongen lichaam hoort onmiskenbaar tot het idioom van T.r.a.s.h. Zij wil openstaan voor datgene wat zich aan het logische en beredeneerde denken onttrekt. Daarbij gebruikt zij geen traditioneel ordenende principes, maar gaat uit van het concept van deconstructie, het uiteenvallen en construeren van nieuwe betekenisstructuren; theater als klank- en tekstlandschap.
Het onbedwingbare verlangen om alles van elkaar te scheiden en vervolgens in een ander kader te plaatsen; een ideeënwereld waarbij theatrale ingrediënten als het ware van elkaar worden afgepeld en weer in elkaar geschoven. De nadruk ligt op intertekstualiteit, op contextualiteit.

Guilherme Miotto
Choreograaf

Guilherme Miotto, sinds 2004 performer bij T.r.a.s.h. en sinds 2007 choreografieassistent, voegde zich officieel in 2010 toe bij de artistieke ploeg. Voor Kristel van Issum is dit een ontwikkeling die er op een natuurlijke manier toe leidt dat er voor de toekomstige producties een co-makerschap betreffend choreografie ontstaat. Het blijkt een enorme aanvulling op het werk omdat er nu niet alleen gewerkt wordt vanuit een psychologisch emotionele benadering.
Vanuit zijn achtergrond als danser bij belangwekkende gezelschappen in Nederland en zijn opleiding aan academies in diverse landen (Brazilië, Rusland, Duitsland en Nederland) brengt hij technieken met zich mee die het werk versterken. Zijn gedrevenheid om een eigen methode te ontwikkelen sluit aan bij het werk van T.r.a.s.h. Dit gaat niet alleen over het openen van het lichaam door deze te trainen maar ook over het construeren van het lichaam als eenheid: het samensmelten van beweging, ruimte, tijd en dynamiek. Door vanuit deze methode elementen te synchroniseren, zowel fysiek als mentaal, zal de performer op een pragmatische wijze uitgedaagd worden tot een spontane, instinctieve vorm van expressie.

Arthur van der Kuip
Componist

Arthur van der Kuip is gefascineerd door een eclectisch palet aan compositietechnieken. Zo wordt de oude polyfonie van de lage landen gemixt met de polyritmiek uit het Oosten, of wordt er een stevige rocksound ondersteund door een folkloristische beat. Schijnbare muzikale tegenstellingen versmelten zich tot één geheel.
Van belang bij de voorstellingen is dat de muziek live wordt uitgevoerd. De controle over tijdservaring is één van de grote krachten van livemuziek; een sprekend voorbeeld daarvan is het gebruik van ‘rubato’. In het Italiaans betekent ’rubare’, tijd stelen of de tijd bedriegen, onttrekken. In de verstrengeling van livemuziek en dans is het tempo van de verschillende disciplines ten opzichte van elkaar van essentieel belang. Iets wat steeds sneller gaat, wordt zwaarder en kleiner, of: terwijl het tempo verlangzaamt, versnelt de puls.
Die tegenstelling in de natuur, de samenhang tussen tempo en massa, gebruikt de artistieke kern in de keuzes die zij maakt tijdens de montage van de voorstelling. De muziek gaat een dialoog aan met de fonetiek van de performers, door het fysieke geluid een plaats te geven in de muziekcompositie. De dialoog met de tekstuele semantiek komt tot stand doordat de muziek de onbewuste context van de scene vormt, waardoor een stemming absurd of juist ernstig wordt. De composities zijn voor een groot deel tonaal van aard, deze sereniteit werkt goed om het harde en chaotische karakter van de voorstellingen te benadrukken.

Paul van Weert
Decorontwerper

De soberheid van het toneelbeeld van decorontwerper Paul van Weert is thematisch; het ontbreken van een multimediaverhaal is voor hem een gerichte keuze. De vormgeving is zowel esthetisch als ook realistisch. De keuze heeft te maken met het begrip tijd, komt voort uit de wereld van codes en ondersteunt daarmee de gewenste intentiers van de voorstelling. Met het beeld ontstaat ruimte voor associatieve kracht. De beoogde theatraliteit is hedendaags en zonder opsmuk. Zo komt het accent te liggen op de fysicaliteit van de performers.
Het decor is belangrijk als sfeermaker. Tegelijk is het ook een choreografisch middel, omdat het directe invloed heeft op de choreografie. De toneelbeelden van de voorstellingen zijn in verloop van tijd theatraler geworden; een moderne, bijna opera-achtige theatraliteit in monumentale ruimtes bepaalt steeds vaker het beeld.

Een kort filmportret gemaakt door LADDS ter gelegenheid van de uitreiking van de dansprijs 2009 van Prins Bernard Cultuurfonds Noord-Brabant.

T.r.a.s.h. wordt gesubsidieerd door FPK, Provincie Noord-Brabant en Gemeente Tilburg.