Denis Bonneville 03.07.2007

Les Hollandais Volants

Au diable la pesanteur! Avec une énergie grisante, la compagnie T.R.A.S.H. s’envoie en l‘ air. L’énergie de T.r.a.s.h. ? Un fort courant alternatif.

S’il n’y avait qu’un mot pour definir la compagnie T.R.A.S.H., ce serait énergie. Energie qui vous embringue face à ses jeunes danseurs, comédiens et acrobates ; énergie qui semble devoir consumer leurs personnages mais ne leur crame jamais les ailes. Car ils volent, ou plûtot s’envoient valdinguer, se laissent retourner par leurs camarades en instabilité, se précipitent contre les murs, bondissent, s’écrasent au sol. Pour mieux se relever, Et passer du sourir éclatant au rictus désemparé, sitôt désamorcé par le rire, sardonique ou hystérique.
Tout est dans le contraste pour ce groupe, fondé sur le terreau de la scène rock alternative par la choréographe Kristel van Issum et le compositeur Arthur van der Kuip. La première fait improviser ses interprètes sur des rythmes radicaux à la PJ Harvey, le second écrit de lancinantes partitions tissées de classique et de contemporain qui prendont à contre-pied, en live, le mouvement des corps. A eux deux, ils nous transbahutent, avec Pork-in-Loop et  To file for chapter 11, dans une zone sans droits ni lois tout en parois blanches (œuvre du scénographe Paul van Weert). Là, des êtres privés de repères provoquent leurs démons. Avec l’énergie que confère l’espoir d’une rédemption? Entre monologues surréalistes et interjections multilingues, ils se cognent, s’empoignent. Et transfigurent le théâtre d’une société violemment déboussolée, faisant d’un purgatoire un espace exutoire.

Cathy Blisson 27.03.2007

T.r.a.s.h. heeft publiek in wurggreep

Pork-in-Loop door T.r.a.s.h./Productiehuis Brabant.
23 november in De Melkweg in Amsterdam. Tournee

Het is een wonder dat slechts één danser (Guilherme Miotto) een schouderband draagt als herinnering aan een recente blessure. De andere zes dansers van T.r.a.s.h. dragen niet eerns de sporen van blauwe plekken. Beschermende kniebanden? Niks ervan. Gewoon beng, klets, boem: goed getraind rauw mensenvlees tegen de muren met een aftands behangetje en een koude vloer.
Het gaat er ongenadig hard aan toe in Pork-in-Loop, de jongste voorstelling van een verrassend dansclubje uit Brabant, dat vier jaar geleden in Tilburg ontstond uit een schimmige underground-scene in een Brabantse kunstenaarsfabriek. Mannen pakken vrouwen bij kop en kruis en jonassen hen vervaarlijk de lucht in. Als ze zichzelf niet tegen de grond kwakken, doet een ander dat wel. Wat begint als een erotische toenaderingspoging ontaard al snel in een vernedering of een afwijzing. Het is een schuimbekken in dans waarbij de dansers elkaar, maar ook het publiek in een wurggreep houden.
Niet in het minst doordat twee dames (Ulrika Kinn-Svenson en Tegest Pecht Guido) en een heer (Alexandre Tissot) op lijpe wijze performanceteksten richting elkaar en het publiek, slingeren. Over trots, eenzaamheid en verval, over machtsmisbruik en moreel verderf en over het leven dat langzaam aan het verdwijnen is.
Het is geen blijde boodschap die T.r.a.s.h. in deze hardvochtige voorstelling verkondigt. De kilte waarmee ze elkaar en ook zichzelf benaderen, doet denken aan de recente Rollende Road Show van het even jonge toneelclubje Wunderbaum. Het motto van die confronterende theatervoorstelling - 'het is bijten of gebeten worden' - is zo overdraagbaar op deze zeven fantastische performers.

Geen clou, maar een neerwaartse spiraal van verval
Niet dat je echt weet waar T.r.a.s.h. naartoe stuurt met Pork-in-Loop. Een bevrijdende clou kent het stuk niet. De boodschap had iets minder mistig kunnen zijn, maar met deze neerwaartse spiraal van verval doet de voorstelling haar naam wel eer aan: het is een loop van vleselijke varkens, verkleed als mensen, die al ver heen zijn op de paranoia-schaal.
Dat verkleden is een verhaal op zich. Geregeld komen de vrouwen op in groene pumps of rode muiltjes, in paarse zwempakken of retro cocktailjurkjes. Dunne en tamelijk idiote kleding, zodat de huid des te harder tegen de wandjes kletst.
Alle kilte krijgt echter een warm randje door de live gespeelde bastonen van een zware sax (Henk Bakker) en de uitgestreken melancholie van een cello (Jacqueline Hamelink). De twee muzikanten vangen met hun noten de haperende teksten in een net. En dat is nodig, want de personages in deze performance lijden duidelijk aan geheugenverlies: hun herinneringen stokken zo vlug als ze naar boven schieten. T.r.a.s.h. toont de mens in verval. Een onheilspellend bericht uit Brabant.

Annette Embrechts - 25.11.2005